Indonesië – De eerste indruk

Een hele goede avond (het is hier 6 uur later) vanuit Lombok, Indonesië. Wie had gedacht dat ik ooit met deze zin een nieuwe blogpost zou gaan openen. Want om eerlijk te zijn besef ik nog niet helemaal dat ik gewoon in Indonesië ben.

Nou, we kwamen er ook niet zomaar hoor. Toen we dinsdagmiddag arriveerden bij Schiphol en onze bagage in wilden checken, hoorden we dat ons vliegtuig pas om kwart voor één in de nacht zou vertrekken. We hadden dus vier uur vertraging. Mooi balen, want daardoor zouden we ook onze binnenlandse vlucht missen. Tsja, wat doe je dan als er heel veel mensen bij je zijn en allemaal eigenlijk niet heel goed weten hoe we een nieuwe binnenlandse vlucht moeten boeken. We hebben na heel veel rondvragen uiteindelijk besloten om gewoon via de website van Tickets Indonesia nieuwe tickets geboekt. We moesten ze alleen nog betalen, dan stond de reservering vast.

blog 1

Vervolgens vonden we het wel tijd om door de douane te gaan. We wisten ook niet zo goed meer wat we allemaal moesten doen en we waren met best veel mensen. Ja, het moment waarop we afscheid moesten nemen was aangekomen. Huilen! Nee, dat viel best mee. Om eerlijk te zijn had ik niet helemaal het besef waarom ik afscheid aan het nemen was. Maar goed, eenmaal door de douane begon het wachten. De vertrekhal raakte hoe later het werd ook leger en leger. Op een gegeven moment hadden we het idee dat we de enigen waren in de hele hal. Uiteindelijk viel dat wel mee. Rond 00:00u konden we eindelijk boarden en toen we in het vliegtuig zaten, voelden we dat ons grote avontuur echt begonnen was. Maar eerst nog zo’n 15 uur vliegen (inclusief tussenstop).

Hoe hebben we dat ooit overleefd? Nou, door filmpjes te kijken en pogingen doen tot slapen.

In Kuala Lumpur wilden we onze gereserveerde tickets betalen, maar daar bleek dat het niet kon. Onze reservering was verlopen… Nogmaals mooi balen, want wat moesten we nu. Proberen of we in Jakarta wat konden regelen zonder dat we wisten hoe we die moesten gaan betalen. We hebben immers geen creditcard.

Pfff, in Jakarta waren we het zo zat. We moesten heel lang wachten bij de paspoortcontrole. Toen we daar eindelijk goedgekeurd waren, moesten we op zoek naar onze koffers en een balie van Lion Air (vliegtuigmaatschappij van binnenlandse vluchten). Die hadden we al snel gevonden, maar de vrouw daar verwees ons naar terminal A1. Dus wij op zoek, maar we konden niets vinden. Huilen gewoon. En het was zo’n chaos en het was zo warm. Uiteindelijk hebben we een andere man gevonden van Lion Air die ons naar terminal A1 heeft gebracht. Die was ook helemaal aan de andere kant van het vliegveld, een kwartier rijden in de shuttle bus. Logisch dat we het niet konden vinden. Daar is het gelukkig gelukt om een ticket te boeken, alleen moesten we nog wel zo’n 4 à 5 uur wachten op vertrek. Tsja wat doe je dan als het airport hotel te ver is en je best wel moe bent? Juist, neerploffen op de grond en ‘ontspannen.’ En, schrik niet… We hebben zelfs een powernap op de grond gedaan. Moet je nagaan hoe moe we waren…

Gelukkig ging onze binnenlandse vlucht wel voorspoedig en terwijl we vlogen tijdens de zonsopkomst, hebben we genoten van het zicht over Bali en Lombok. Zo mooi!

week 1 blog 1

Bij het vliegveld zijn we opgehaald door iemand van Anak Bangsa. Hij wilde ons naar het verblijf brengen, maar er scheen een probleem te zijn, dus zijn we doorgereden naar het gebouw van Anak Bangsa. Daar hebben we verschillende medewerkers ontmoet en Jill, onze contactpersoon en een van de oprichters van de organisatie. Zij heeft ons geholpen met wat boodschappen en een Indonesisch sim-kaartje. We hebben nu gewoon internet MB’s. Heel handig! Aan het eind van de middag, na onze broodnodige powernap, werden we opgehaald door twee medewerkers (sorry, ik moet de namen nog oefenen ) van AB. Zij hebben ons weer naar de winkel gebracht, naar een pinautomaat en naar een soort van KFC. Daar hebben we een heerlijke kipburger met Franse frietjes gehaald. Een goede eerste maaltijd in Lombok.

Onze eerste nacht was lang, maar zo fijn, ondanks dat ik twee uur wakker heb gelegen. We hebben zo’n 12 uur geslapen. Maar ja, toen waren we wakker en hadden we honger. Wat moesten we eten? Jill adviseerde ons bij het hotel om de hoek te vragen of we daar konden ontbijten tegen betaling. Dan heb je ook een redelijk goed ontbijt: gewoon toast. Dat kon helaas niet dus moesten we op zoek naar iets anders. Uiteindelijk hebben we gegeten bij het eerste beste restaurantje dat we konden vinden. Daar hadden ze alleen geen toast, maar rijst. Een ‘goed en lekker’ eerste ontbijt. Hmmm, niet dus.

week 1 blog 3

Daarna werden weer opgehaald en zijn we richting het AB gebouw gereden. Jill heeft ons daar het een en ander vertelt over het werk dat we gaan doen en belangrijke verschillen met onze culturen. Letterlijk, bijna alles gaat anders hier. We zitten midden in een enorme cultuurshock. Er zijn bepaalde manieren hoe je niet mag zitten en je mag bijvoorbeeld nooit iets met je linkerhand aangeven, omdat die volgens deze cultuur (voornamelijk Islamitisch) onrein is. Best wel belangrijke dingen om te weten natuurlijk.

En het leukste van deze dag was dat we eindelijk bekend konden maken hoeveel geld we hebben opgehaald. Waarschijnlijk hebben de meesten van jullie dit al voorbij zien komen op Facebook, maar ik zeg het hier nog een keer. MAARLIEFST €2036,86!!! Zo veel, een record tot nu toe! Daarom wil ik via deze weg iedereen enorm bedanken voor al jullie steun en hulp. Zonder jullie zou het ons nooit gelukt zijn om zóveel geld op te halen! Wil je nu nog helpen? Kijk op www.anakbangsafoundation.org voor onder andere acties waar je aan mee kunt doen.

week 1 blog 7
We zijn zo trots! (En nog zo wit hahah)

Aan het eind van de middag zijn we naar een hele grote supermarkt geweest, waar we onder andere brood en Nutella hebben gehaald. Om dat als ontbijt te eten is veel beter dan rijst. En omdat we genoeg rijst hadden gehad voor die dag, hebben we `s avonds lekker brood gegeten. Zo fijn. We zijn vroeg gaan slapen, omdat we de volgende morgen naar Senggigi zouden gaan. Dat is een toeristisch stadje aan het strand. Heerlijk om daar een weekend door te brengen.

De taxi stond om 09:00u voor de deur en heeft ons veilig en wel in Senggigi afgezet. Dat is ook een hele belevenis hoor, zo’n taxirit. Luid toeterend scheurt hij de hele weg over. Alle scooters moeten aan de kant voor hem. Het stikt hier trouwens echt van de scooters en het zijn niet zomaar scooters, ze rijden hier allemaal 100/120 km per uur. En ze rijden hier aan links, dat is ook erg wennen.

In Senggigi hebben we heerlijk twee dagen gerelaxt aan het strand. Oh, dit is echt het perfecte strand om te zonnen, te zwemmen, te snorkelen. Vooral dat laatste, wat is de onderwaterwereld mooi zeg! En dan stelde het hier eigenlijk nog helemaal niet zo veel voor. We kunnen niet wachten tot we op andere plekken kunnen snorkelen.

week 1 blog 5 week 1 blog 6

Als westerse mensen heb je natuurlijk heel veel bekijks op het strand. Kinderen willen aandacht van je, willen op de foto en je bent echt omgeven met mensen die je iets willen verkopen. Best irritant, maar op een gegeven moment leer je wel negeren. Klinkt gemeen, maar dat is wel echt nodig.

week 1 blog 4

Op het laatst ontmoetten wij een groep Indonesische jongeren met ongeveer dezelfde leeftijd als wij (ze waren iets jonger). Daar hebben we heel leuk mee gekletst en uiteraard zijn we met ze op de foto geweest. Een meisje heeft mij uitgenodigd op Facebook en daar heb ik dus een klein beetje contact mee. Zij kon ook goed Engels. Zie hier de foto:

week 1 blog 9
Zoek Linda en Rieke…

Aan het eind van de middag zijn we weer richting ons eigen verblijf gegaan. Ongelofelijk, wat is het ontzettend druk op de weg rond deze tijd. Dat doen we dus nooit meer, reizen door Lombok aan het eind van een zondagmiddag.

Onze eerste indrukken zijn in ieder geval erg goed, we genieten enorm (ondanks de cultuurshock). Vandaag hebben we onze eerste werkdag gehad, maar daar schrijf ik over in een volgende blog. Ik moet natuurlijk niet alles tegelijk vertellen. So, stay tuned…

week 1 blog 8

4 gedachten over “Indonesië – De eerste indruk

    1. Wat fijn dat je ons zo goed op de hoogte houdt. Ik kan zo van dag tot dag met je meeleven.
      Niet te geloven dat je in een paar dagen al zo veel hebt meegemaakt en je blijft er nog vrolijk bij ook. (Zo kom je tenminste over)
      Nu afwachten tot het “echte”werk begint!
      Sterkte, hoor! Liefs van oma

      Geliked door 1 persoon

  1. Nou! Ik zie het helemaal voor me, zoals jij het beschrijft!
    Ik ben benieuwd naar de verhalen over jullie werk daar!
    Ik bid voor jullie psalm 121:” De Heere is jullie Schaduw aan je rechterhand”
    Liefs,
    Tante Carola

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: