Indonesië – Week 2

Ongelofelijk, wat gaat de tijd hier snel. Ik ben alweer toe aan een derde blog, maar ik denk dat velen van jullie dat vast niet erg vinden…

Wat maken we veel mee, geen dag is hetzelfde hier. Dat komt mede door de cultuur, want gemaakte afspraken gaan vaak niet door of we hebben te maken met het ‘Indonesische uurtje.’ Ja, wachten doen we vaak hier. Bijvoorbeeld op docenten die besluiten een uur later te komen, omdat ze zich niet lekker voelen. In sommige gevallen komen ze helemaal niet opdagen… Tsja, gek genoeg wennen wij er wel een klein beetje aan (en dat als echte Nederlanders). We hebben ook geen keus eigenlijk.

Elke maandag beginnen ze op Indonesische scholen en bijvoorbeeld overheidsgebouwen (daar dragen ze ook uniformen) met een soort nationalistisch ritueel. Ik weet even zo snel niet hoe ik het moet noemen. Het lijkt een beetje op een soort militair iets, alleen dan op een wat amateuristische manier al zeg ik het zelf. Ze staan in rijen, hijsen de vlag, zingen het volkslied, staan in de houding enzovoorts.  Het is natuurlijk voor ons heel leuk om te zien hoe het gaat en er foto’s van te maken, maar om er zelf aan mee te doen is heel vermoeiend. De eerste keer, vorige week, deden we dus mee. We moesten ontzettend lang staan in de hete zon, tot ik flauwviel… Een abrupt einde hihi 🙂 Deze week hebben we maar aan de zijlijn zitten kijken en foto’s gemaakt.

blog 3 foto 1

We hebben ook eindelijk de sportdocent ontmoet en gezien hoe hij sportles geeft. Nou, dat gaat wel iets anders dan bij ons, maar dat komt ook wel doordat ze eigenlijk nog geen sportmateriaal hebben.  Ze beginnen eerst met rek- en strekoefeningen. Dat zag er wel heel grappig uit en het is tegelijkertijd ook heel goed voor je spieren natuurlijk. Daarna moesten ze een stukje rennen en vervolgens gingen ze de radslag en de handstand oefenen. Vooral bij dit laatste gaat het heel anders dan bij ons in Nederland. In Nederland wordt de klas vaak in groepen gedeeld en gaan ze oefenen, maar hier doen ze het steeds per persoon. Het gevolg is dus dat meer dan de helft van de klas helemaal niks aan het doen is. We vonden het wel heel erg leuk om te kijken hoe het er hier aan toe gaat, maar we merken ook dat wij ook nog veel kunnen doen.

blog 3 foto 2

Maandagmiddag hebben we geen lessen waar we kunnen helpen. Daarom zijn we samen met Astrid naar de plaatselijke markt gegaan om te kijken hoe het eruit ziet. Oh wat veel producten en wat veel kleur. Echt, ik vond het een hele belevenis! We zijn uiteindelijk thuis gekomen met bananen, komkommers en handgemaakte kleden. Het leuke aan deze markt is dat het helemaal niet aan toeristen gericht is. We hebben dus ook enorm veel bekijks als we daar rondlopen, dat is soms wat minder leuk.

blog 3 foto 3

blog 3 foto 4

Dinsdag hebben we weer geholpen in de Engelse les. We hebben hetzelfde gedaan als vorige week: een soort rollenspel, waar wij de gasten waren en de leerlingen de receptionistes. Je merkt dat ze steeds beter worden, alleen kan het niveau echt nog een heel eind omhoog. Met sommige leerlingen kun je gewoon niet praten, omdat ze vrijwel geen Engels kunnen. Oh en we zijn ook al een beetje namen aan het oefenen, maar dat is wel echt heel moeilijk hoor! In de middag waren er weer lifeskills. We hebben lekker met de kinderen gekleurd en spelletjes gedaan. Rieke heeft de jongens flessenvoetbal geleerd, leuk dat ze het vonden!

blog 3 foto 5

Woensdag was een heftige dag. We hebben samen met de social workers de kampungs bezocht: de woningen van de kinderen van de lifeskills en de school (SMK). Het is hartverscheurend als je ziet hoe deze kinderen opgroeien. Met hele gezinnen in piepkleine huisjes en tussen de viezigheid. Ik kan het niet goed beschrijven hoe het was. Je moet het zelf zien, voelen, ruiken en ervaren. Zelfs foto’s kunnen de werkelijkheid niet goed laten zien…

blog 3 foto 7

Toch is het best apart om te zien hoe gelukkig de gezinnen lijken. Ze hebben niet veel en kunnen ook niet veel kopen dus ze weten eigenlijk niet beter. Het klinkt raar, maar op de een of andere manier is dat een soort van geruststelling. Wij in Nederland kunnen ons dat niet voorstellen, we zijn zo materialistisch ingesteld. Het zou echt goed zijn voor iedere Nederlander om een paar van deze woningen te bezoeken en echte armoede te zien…

blog 3 foto 8
Op de linkse foto zie je een stukje speelgoed dat een vader voor zijn dochter heeft gemaakt. Met weinig kun je toch iets leuks maken. Het kleine meisje op de rechtse foto is drie jaar oud. Ze heeft een verstandelijke beperking. Zo triest om te beseffen dat zo’n meisje eigenlijk geen toekomst heeft in Indonesië, niet verder komt dan het oude huisje waar ze met haar oma en broer woont…

 

Donderdag hadden we weer sportles. We hebben weer gekeken naar hoe de les eraan toe ging: eigenlijk hetzelfde als de vorige les. Na de les zijn we met Pino, de counselor van de school, voetballen wezen kopen, dus wie weet kunnen we volgende week leuke spellen met de leerlingen gaan doen. Ook op donderdagmiddag zijn er lifeskills waar we weer spelletjes hebben gedaan met de kinderen. De begeleiders/docenten zijn hele leuke mensen dus daar kunnen we heel leuk mee kletsen. Het is enorm gezellig!

blog 3 foto 6

En nu zitten we in Kuta, een plaats met prachtige stranden in het zuiden van Lombok. We komen weer helemaal tot rust en genieten van de prachtige natuur hier. Ongerepte kliffen en paradijselijke stranden met mega hoge golven. We zijn er trouwens, samen met Puput, zelf op de scooter heen gereden. Een tochtje van zo’n drie kwartier. Vanavond en morgen genieten we hier nog even en morgen toeren we weer op onze scooter terug naar ‘huis.’ Ja, het is echt ons thuis. We hebben vaak weer zin om er na een weekend naartoe te gaan.

blog 3 foto 9
Het prachtige Kuta!

 

Het gaat echt heel goed hier op dit prachtige eiland en we genieten met volle teugen. We willen nog lang niet terug naar Nederland, want we kunnen hier nog zoveel doen!

blog 3 foto 10
Liefs uit Lombok, Indonesië! 🙂

 

 

3 gedachten over “Indonesië – Week 2

  1. Ha, Linda.
    Ben ik al weer de eerste die reageer? Ik wilde net weggaan naar de verjaardag van oom Marco en toen hoorde ik dat er een mailtje was. dus ik keek direct. Het was jouw blog., dat moest ik natuurlijk eerst even bekijken voor ik wegging! Heel mooi om jullie ervaringen te lezen, ik zie het helemaal voor me! Ik hoop dat je het vol houdt om elke week zo’n uitvoerig verslag te schrijven , ik geniet er echt van en ik ben eigenlijk ook wel een beetje gerustgesteld dat jullie het daar zo goed naar je zin hebben.
    Dag hoor, liefs van oma

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: