De Vennbahn: op de fiets van Aachen naar Troisvierges

Ooit gehoord van de Vennbahn?

De Vennbahn is een fietspad van 125 kilometer dat van Aachen naar Troisvierges (noord-Luxemburg) loopt, een fietspad met een verhaal. De letterlijke vertaling van ‘Vennbahn’ is spoorweg van de Venen. Uit deze naam blijkt dat de Vennbahn oorspronkelijk dus een spoorweg was tussen Aachen en Troisvierges, aangelegd ten tijde van de industriële revolutie. In die tijd vervoerde de treinen steenkool en ijzererts, in de Eerste Wereldoorlog werden soldaten via de spoorweg naar het front gebracht en in de Tweede Wereldoorlog is de baan grotendeels vernield tijdens het Ardennenoffensief. Vandaag de dag is het een glad geasfalteerd fietspad dat loopt door prachtige natuur, over oude spoorbruggen en langs voormalige stationnetjes, rails en treinwagons. Een absolute aanrader voor iedereen die van fietsen houdt!

Zo iemand als ik dus. En als Mees en Dieuwke. Wij hebben deze fantastische fietsroute gefietst, op de racefiets, in één dag. In deze blogpost neem ik jullie mee op ons fietsavontuur, uiteraard middels foto’s. Dit keer zijn ze wellicht van mindere kwaliteit, want alle foto’s zijn met telefoons gemaakt in plaats van met mijn camera.

Ons avontuur begon met een goede voorbereiding, bestaande uit zo efficiënt mogelijk de tas inpakken, voldoende binnenbanden en co2-patronen mee en uiteraard flink wat koolhydraten en calorieën proppen (veeeel pasta en McFlurrie’s).

16 juli was het dan zo ver. ’s Morgens vroeg, om 7:15 hebben we de trein gepakt van Maastricht naar Aachen. Mondkapjes op, fietsen mee en gaan. We hadden besloten om niet van Maastricht naar het beginpunt van de Vennbahn in Aachen te fietsen, aangezien dat zou betekenen dat er nog zo’n 40 kilometer (met veel klimmen en dalen) bij de 125 kilometer zou komen. Vandaar de treinreis. In Aachen was het even zoeken naar het beginpunt van de Vennbahn, maar toen we die eenmaal gevonden hadden, was het vrij eenvoudig om op de route te blijven. Het fietspad is namelijk goed aangelegd en duidelijk aangegeven met bordjes.

Het weer zat niet mee – subtiel gezegd. Het heeft letterlijk vanaf 10 kilometer na Aachen tot zo’n 80 à 90 kilometer verder geregend. Motregen, gemiddelde regen, stortregen: we hebben het allemaal meegemaakt. En dat maakte de fietstocht zwaar. Met onze korte fietsbroekjes, t-shirts met korte mouwen en geen regenjas waren we niet op dit weer gekleed. Het gevolg was dat zodra we stopten met fietsen, we door en door koud werden. Onze armen konden we niet zo goed meer bewegen (die gebruik je immers niet tijdens het fietsen). Toen we daar eenmaal achter kwamen, hebben we met enige regelmaat met onze armen gezwaaid en gezwiept, in de hoop dat ook die spieren een beetje warm werden. Het heeft er vast heel komisch uit gezien. Desalniettemin was het genieten, want door de regen leek de natuur nóg groener en was het heerlijk rustig op het fietspad.

Toen we op de helft waren en even stopten om een broodje te eten, zaten we er wel een beetje door heen. Niet per se omdat we moe waren van het fietsen, maar vooral omdat we het zo koud hadden. Al kleumend en rillend zaten we ineengedoken met in de ene hand een warm bakje koffie en in de ander een overheerlijk broodje. Nadat we gegeten hadden, hebben we al onze moed verzameld en zijn we weer op de fiets gestapt. Uiteraard hebben we flink doorgetrapt, want hard fietsen betekent warmere spieren.

En warmere spieren betekent een warmer lichaam en meer kunnen genieten van de omgeving. Want wat was het prachtig! We zijn niet heel vaak gestopt om foto’s te maken, maar hier en daar was het toch wel echt de moeite waard. Bijvoorbeeld in de oude spoortunnel waar het stikdonker was, maar toen we er in fietsten, begonnen de lichten in een rijtje als een soort lichtshow te branden. Helaas hebben we tijdens onze fietstocht, zo’n 25 kilometer voor Troisvierges, een afslag gemist met als gevolg dat we een ‘kleine de-tour’ hebben gemaakt. We vonden het wel heel gek dat we al langere tijd geen bordjes meer zagen, terwijl dat de rest van de weg wel het geval was. Uiteindelijk bleek dat we ook wel erg uit de richting aan het fietsen waren. Door dezelfde weg terug te volgen, kwamen we weer uit op het punt waar we verkeerd waren gegaan. Gevolg was wel dat we zo’n 30 kilometer extra op de teller hadden staan…

Maar, trots dat we waren toen we Troisvierges bereikt hadden! Door weer en wind 153 kilometer fietsen: dit had ik niet voor mogelijk gehouden. Zoals het een goed wielrenner betaamt, hebben we bij aankomst op onze camping eerst voor onze fietsen gezorgd en toen voor onszelf. De fietsen waren door het regenachtige weer helemaal vies en dat kon natuurlijk niet. Toen die schoon waren, was het tijd voor een warme douche. En wat hadden we daar naar uit gekeken zeg!

Waar we ook naar uit keken, was eten. Heel veel eten! En dat is wat we hebben gedaan en wat we, aldus onszelf, ook echt verdienden. Net als een lekker speciaalbiertje. Genieten!

We overnachtten in een safari tent met alles erop en eraan op een camping in Troisvierges. Ideaal, want daardoor hoefden we geen slaapzak o.i.d. mee te nemen op de racefiets. We hebben heerlijk geslapen die nacht, niet gek wat die lichamen van ons konden wel wat rust gebruiken. In totaal zouden we drie nachten blijven (dus twee volle dagen), wat maakte dat we ook de omgeving van Troisvierges konden ontdekken.

Op onze eerste dag hebben we de bus gepakt naar Clerveaux, een klein stadje iets ten zuiden van Troisvierges. Het stadje is vooral een bezienswaardigheid vanwege haar oude burcht, een mooie kerk en een grote abdij. In de burcht zit vandaag de dag een museum over de oorlog en de UNESCO-tentoonstelling ‘Family of Man’. Dat is een fotogalerij die dateert uit de jaren ’50 en ’60 en bevat allemaal foto’s van het alledaagse leven van de mens in verschillende culturen. Echt een aanrader voor als je eens in de buurt bent! Na een grote ijskoffie op het terras, zijn we langs de kerk richting de abdij gelopen. We hadden geluk, want er zou op dat moment net een dienst plaatsvinden, dus die hebben we bijgewoond. De rest van de dag zijn we vooral op de camping bij onze tent gebleven, hebben we lekker gegeten en veel spelletjes gespeeld.

Op onze tweede dag zijn we wederom naar Clerveaux gegaan, maar dit keer met het doel om vanuit daar terug naar Troisvierges te wandelen. En dat was een goed idee, want de wandeling was genieten! We liepen door de bossen en zagen mooie uitzichten. Omdat we op deze vakantie toch nog ergens het water in wilden, hebben we een beekje opgezocht waar we in hebben ‘gezwommen’. Ik denk dat de plek die we uiteindelijk hebben gevonden behoort tot meest idyllische zwemplekjes die ik ooit heb gezien. Na onze verkoelende duik zijn we doorgelopen naar de camping, waar we hebben genoten van ons laatste avondje (uiteraard met een koolhydraatrijke maaltijd).

19 juli. Het was al vroeg toen we weer op de fiets zaten, maar dat was niet erg want de ZON SCHEEN! Dat is tocht wel even anders fietsen hoor. In plaats van onszelf warm eten, was het deze tocht zaak om zo veel mogelijk te drinken. We zaten er goed in (we hadden goede benen, zou een fanatieke wielrenner zeggen), wat maakte dat we de Vennbahn over konden racen. Dit keer was het veel drukker, dus we moesten nu iets beter opletten met inhalen en tegenliggers.

Het fietspad en de omgeving zagen er weer heel anders uit in de zon. Net zo mooi hoor! We hadden van te voren besloten om in Monschau te gaan lunchen. Dat zou namelijk betekenen dat we dan al zo’n 80 kilometer van de Vennbahn gehad hadden en dus nog 45 kilometer door naar Aachen moesten. Tegelijkertijd zou die 80 kilometer dan ook de helft zijn, omdat we van plan waren om ook nog van Aachen naar Maastricht door te fietsen. Dat is ook nog 40 kilometer. Na een lekkere lunch in Monschau en een stevige klim uit het dal terug naar de Vennbahn, zijn we begonnen aan de tweede helft. Ook die ging snel, al was het laatste stuk tussen Aachen en Maastricht wel zwaar. Zoals ik eerder als schreef, is dat het stuk waar je in verhouding de meeste (stijlere) hoogtemeters maakt. Wat waren we blij toen we Maastricht in fietsten zeg! Maar vooral zo trots, want we hadden maar liefst 166 kilometer op de teller staan!! Een record aantal kilometers voor ons alle drie! 😀

Zoals ik in het begin ook al schreef, is de Vennbahn echt een aanrader voor iedereen die van fietsen houdt. Ook als je geen racefiets hebt, want het stuk is goed in etappes in te delen. En in totaal maak je zo’n 800 hoogtemeters met een gemiddelde stijging van 2% over een lengte van 125 kilometer. Dat valt mee toch? 🙂 Wij hebben echt genoten van deze fantastische fietstochten en heerlijke dagen in Luxemburg!

Eén opmerking over 'De Vennbahn: op de fiets van Aachen naar Troisvierges'

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: